- Nasze życie jest harmonią modlitwy, milczenia i pracy
- Jesteśmy rodziną, mamy ojca i matkę. Uczymy się kochać i przebaczać, więc nasze najczęstsze słowa to proszę, dziękuję i przepraszam. Nasze codzienne życie bierze swój początek w świętowaniu.
- Codzienna Eucharystia jest dla nas prawdziwym chlebem, który daje życie. Nie patrzymy na zegarki gdy celebrujemy Eucharystię, mamy czas.
- Celebracja Liturgii Godzin urywa się a nie kończy. Jest dla nas włączeniem się – podobnie jak w Eucharystii w Liturgię Niebiańską – wraz z Maryją, Zachariaszem, Symeonem i Dawidem uczestniczymy w modlitwie świętych w Niebie.
- Idziemy ze świętymi. Odkrywamy świętych, wśród nich szukamy przyjaciół. My ich szukamy, a to oni nas znajdują. Życie w przyjaźni z nimi daje siłę do życia we wspólnocie i dążenia do świętości.
- Przez lekturę duchową uczymy się jak żyć, jak pokonać pychę, jak stać się pokornym aby zdobyć niebo. Czytamy zwłaszcza pisma Ojców Kościoła i świętych.
- Adoracja – trwamy w obecności Pana w Eucharystii. Ja patrzę na Pana Jezusa, o On patrzy na mnie. Tu jest najintensywniejsze życie.
- Lectio Divina – Mów Panie bo sługa Twój słucha.
- Akt oddania Maryi – Nie jak ja chcę ale jak Ty. Maryja nam powiedziała jak mamy się ubrać. Chcemy, aby wszystko wewnątrz nas było takie jak wyraża nasz ubiór.
- Modlitwa to codzienne spotkanie dziecka z Ojcem.
- Pisząc ikony staramy się stawać ikoną.
- Na ile możemy, nie kupujemy jedzenia ale uprawiamy ogród i zbieramy zioła.
- Post to przygotowanie na przyjście Pana i czuwanie na Jego ciągłe nowe przychodzenie i działanie. Nie dieta a Osoba. To także ekspiacja, nasze wstawiennictwo u Boga za świat, nasza służba.
- Milczenie jest pierwszym słowem odpowiedzi na miłość naszego Oblubieńca. Gdzie nie ma milczenia i słuchania, nie ma Ducha Świętego. Milczenie to również ekspiacja z powodu grzechu bazaru świata (grzechy języka, pustosłowie, wielomówstwo…).
- Praca. Utrzymujemy się z pracy rąk własnych – to sto procent naszego wysiłku i sto procent zaufania Panu Bogu. Pierwszą pracą dla nas jest modlitwa.
- U kresu dnia w rachunku sumienia stajemy przed Panem, aby pytać swojego serca, czy dziś moje życie było jak Samuela, który nie pozwolił upaść żadnemu Jego słowu na ziemię.